İç hesaplaşmalar hiçbir zaman bırakmıyor insanın peşini. Bırakmamalı da aslında. Vicdan asla yalan söylemez ve asla susturulamaz demişti bir hocam.

İnsan ne kadar etrafındakilere kızsa da, kendini temize çıkarmak için taklalar atsa da işin içinden çıkamadığı, kuşatıldığı ve halsiz düşüp gözlerini yıkadığı zaman kendine hesap sormaya başlıyor.

Bir takım şeyleri düzeltmek; yani kendinde düzeltmek öyle kolay bir şey değil. Kimsenin eleştirisi kâr etmez insana kendi eleştirisi kadar ama gel gör ki kendine itiraf ettiğin yanlışları düzeltmek, o kalbi bir temizlemek ve sağlam bir niyetle devam etmek yola ha deyince olmuyor. Belki Hu deyince olur da..

Bu bloga geldiğim ve yine melankolik yazılar yazdığım her seferinde önceki yazılardan bir cümlem yankılanıyor kulağımda “Şu geceyi bir atlatsam, güneş bir doğsa..”…

Şimdi anlıyorum. Güneş balçıkla sıvanmaz. O karanlık benim, gecenin değil.

Ve geceler bitmeyecek. Bir tanesini atlatmış olsan da gündüzün ardından gece yine gelecek. Yani iş geceyi -sancılarla- atlatmakla bitmiyor. Sen geceyi geçirebileceğin bir baraka bulacak, hayvanlara karşı kendini korumayı öğrenecek ve gökyüzüne bakınca yıldızların göründüğünü keşfedeceksin ki gelen her gece atlatılması gereken değil, seni gündüze taşıyan bir yatak olacak.

Bunları kendine söylemekle de olmuyor. Bloga yazıp millete okutmakla da. Bazen başı öyle eğiliyor ki insanın kendinden başka şeyi görmez oluyor. Neler geçip gidiyor sağından solundan, kimler bekliyor karşısında elini tutmak için, hangi dostlar sesleniyor arkasından yardım edebilmek için bilemiyor.

Sadece kendi göğsünü görüyor ve yavaşlayan kalp atışlarının sesini duyuyor.

Bir ara başını kaldırdığında haykırıyor yalnız başımayım diye.

En kötüsü de kendi kendini yalnız bıraktığını anlaması oluyor işte. Geliyor bir blogtan çaresizliğini anlatıyor insana..

O zaman hala bir yerlerde kendisini bekleyenler olduğunu bilmek güç vermeli insana. Onların yanına gidecek gücü bulmalı kendinde, bulmak zorunda.

O zaman artık şöyle demeli; “Şu geceyi bir anlayabilsem, şu yıldızlara bakmak için başımı bir kaldırabilsem..” her şey çok daha iyi olacak…

Bu yazıyı yazıyorum çünkü çok korktuğum bir anda, “Arkdaşalar”ımın desteği var diyerek gönlümde müthiş bir cesaret ve heyecan buldum. Vesveseleri bir anda yok edecek kadar etkili bir güç!

Ve bu yazıya insanın başarabilceğini söyleyerek başladım, çünkü insan başarabilir. Herkes herhekese başarabileceğini söyler. Hepimizin içinde bildiğimiz bilmediğimiz korkularımızvar. Kimi zaman itiraf ettiğimiz kimi zaman asla farkınabile varmadığımız. Evet bu korkuları yendiğimizde herşeyi başarabiliriz. En uçuk hayallerimizi gerçekleştirebiliriz.

Yeter ki bize güç veren arkadaşlarımız yanımızdan, gönlümüzden hiç ayrılmasın. Arka – daş kelimesini hiç unutmasın insan. Hep destek olsun, hep destek görsün.

Yeni bir yola giriyorum sanırım. Bu bir insanın hayatında karşılaşabileceği en korkutucu durumdur. Alışmış olduğun hayattan bir anda farklı bir hayata geçiş yapmak. Sanırım evlenecek kızların stresi de bundan olur hep.

Heveslenmeyin evlenmiyorum. Ama hayatımı değiştiriyorum, korkmadan..

Teşekkürler;

Anneme, Ablama, Hatice ablama, Seyma ablama, Bilgenur hocama…

Dün 20 dklık yolu gidene kadar sinir küpüne döndüm diyebilirim. Tahammül sınırımın çok daralmış olduğunu fark ettim.

Geneli hizmetin içinden, dindar insanların katılacağı bir organizasyona gidiyoruz. Arka koltukta 4 kişiyiz. Ben, bir fıkıhçı ve iki zıpçıktı. Yanımdaki kızın üzerinde mini bir elbise var. Annesi haftanın birkaç günü farklı branşlarda öğretmenleri kursa götürüp getiriyor ders verebilsinler diye.

Onun yanında bir kız daha var. Aynı yaştalar sanırım, 17 civarı. Annesi arabayı kullanıyor, hizmetten bir kadıncağız.  Sanatçılardan birinin Beyaz Show’da kızlara sarkmasnın ne kadar da tatlı olduğunu konuşuyorlar. Radyonun açılması emrediliyor, orman yolunda son ses Serdar Ortaç dinleyerek ilerliyoruz. Ya da uçuyoruz..

Nihayet varış noktamıza ulaştığımızda hanımlardan biri arabanın arkasından bir poşet indiriyor ve “Hadi bakalım kızlar, hizmet var. Şunu içeriye taşıyın” diyor. Kızlar oralı olmayınca ben yaklaşıyorum bagaja doğru. Abla kızlara tekrar sesleniyor; “Kızlar hadi alın şu poşeti! Hizmettir bak!”. Kızlardan birisi poşeti tutuyor isteksizce. Ben bu arada olayları geriden gözlemliyorum. Kadıncağız bu sefer doğrudan kızına sesleniyor; “Kızım tutsana şu poşetin ucundan!” Kız; “Yaa anne senin elin boş sen tutsana!!!!” diye bağırıyor. Sesi ormanlık alanda gidebildiği yere kadar gidiyor.

Ben bu arada hayretler içindeyim. Eskiden daha mı normal karşılıyordum bu durumları, yoksa bu kızlar zıvanadan mı çıktılar?

Annesi kızın elindeki çantayı (kendi kol çantası) alıyor elinden. Artık poşeti taşımamak için bir bahane yok. Mecburen tutuyor bir ucundan kız. Ben artık ilgilenmiyorum bu sahneyle.

Dönüşte de aynı durumlar tekrar ediliyor. İşin garibi anneler bu durumdan rahatsız değil görünüyorlar. Sanki herşey normal de ben garipsiyormuşum gibi bir hava var. Bu yüzden eve ulaşıncaya kadar konuşmuyorum. Pencereden dışarıyı seyrederek oyalanıyorum. Bir an önce varsak şu eve…

Caddenin başında tam vukaatsız eve geldim derken birisi soruyor; “Hacice’nin Kur’an partisi yapıldı mı?”. “Kur’an’a geçtiğine yapacağız inş” diyorum ve yine dayanamıyor, yumutrluyorum hemen kızlardan birine yönelerek; “Sana da kapanma partisi yapacaktık ama hayal oldu..”. Kız şaşırıyor; “Neden hayal olsun canım? Geliyor bana arada kapanma isteği” diyor. Bende bütün metotlar, teknikler, ergen psikolojisi yerle yeksan. Kıyafetine bakmamaya çalışarak; “Hiç öyle bir sinyal alamıyorum senden”. Kız fazla görüşemediğimizi, bir gün olabileceğini falan söylüyor. Evimin önüne gelmiş olmayı fırsat bilerek arabadan iniyorum ve “İnş..” demekle yetiniyorum.

Sonra düşünüyorum. Ortalıkta zıpçıktı kız çok. Peki neden sofi ablaların, hizmette faal olanların kızları böyle? Sevgi, ilgi eksikliği mi, bıkkınlık mı ne?

İnanın boş.. Şu hayatta ne yapıyorsanız, neden zevk alıyorsanız hepsini bırakın. Ne de olsa günün birinde bir baba yiğit çıkıp önünüzü kesiyor. Ne de olsa uzatıp pis ayağını çelme takıyor size, düşürüyor. Bu Ömerî içgüdü müsade eder mi baba yiğitlere? Kabullenir mi düştüğü halleri? Hesabını sormaz mı?

Herkes kendince hesap soracak, herkes haklı. Zamanı gelince hesaplaşırız, benim korkum baba yiğitlerden değil, onları da beni de yaratandan..

Çok yoruldum,

çok bunaldım..

Ama bu kez olmaz. Bu kez izin vermeyeceğim sebatımı engellemene. Seni sevmeden de yaşayabilirim. Belki en çok canımı acıtan bu ama başka suiistimallere ne mecal var ne izin. Sen artık bittin…

-Hiç yetişemiyorum deme Kadriye, çalışsaydın yapabilirdin. Hala çalışırsan yapabilirsin!

-Ama canım hiç istemedi ki!

-Ne demek canım istemedi. Kendi kendini motive edebilirdin, denedin mi?

-Denemedim ama canım onu da yapmak istemiyordu! Niye bu kadar üstüme geliyorsun? Benim de nefes almaya ihtiyacım var demekki!

-Tamam anlıyorum, yoruluyorsun, isteksizken çalışmak çok zor ama denemelisin.

-Deniyorum!

-Şimdi gerçekçi olalım denemiyorsun Kadriye..

-Evet denemiyorum, çünkü istemiyorum.

-Gerçekten istemiyor musun?

-İstiyorum ama..

-Ee o zaman?

-Bilmiyorum işte şevke ihtiyacım var biraz.

-Şevkini ne kırıyor?

-Çok fazla birikmiş işim olması. O kadar çoklar ki ve hepsini bayram sonrasına yetiştirmem lazım! Bayram bitti bilee!! :’(

-O zaman o işlerden bir tanesini bitirdiğinde daha motivasyonlu olacaksın öyle mi?

-?

-Bir tanesini bitirmeye çalış, hepsini birden görme önce. Yapacakların arasından en çok yapmayı istediğini seç. Onu yap, o zaman motive olursun belki.

-Doğru aslında, zaten öyle ya da böyle bu işleri yapacağım.

-Evet.

-Deneyelim bakalım…

(Rafal Bigda the owner of this photo)

*

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında,

Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.

Yolumun karanlığa saplanan noktasında,

Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık.

Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.

İn-cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık.

Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.

İçimde damla damla bir korku birikiyor,

Sanıyorum her sokak başını kesmiş devler,

Üstüme camlarını hep simsiyah dikiyor.

Gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler.

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi,

Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.

Kaldırımlar, duyulur ses kesilince sesi,

Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

Bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta,

Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum…

Aman sabah olmasın bu karanlık sokakta,

Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum.

Ben gideyim yol gitsin, ben gideyim yol gitsin,

İki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler…

Tak tak ayaksesimi aç köpekler işitsin.

Yolumun zafer takı gölgeden taş kemerler.

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim!

Gündüzler size kalsın verin karanlıkları.

Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim.

Örtün üstüme örtün, serin karanlıkları.

Uzanıverse gövdem taşlara boydan boya,

Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.

Dalıp sokaklar kadar esrarlı bir uykuya.

Ölse kaldırımların kara sevdalı eşi.

NFK

Mahmut Erol Kılıç

Sözlerini tam olarak yazamamış olabilirim ama Ramazan’da söylemişti bunu hoca.. O gün bu gündür mahremim yok diye ağlıyorum. Hatta dostum olup olmadığından bile emin değilim artık. Burada belki hocanın demek istediğini tam anlamıyla yansıtamadım ama dost ve arkadaşlık kavramının ne kadar özel olduğunu anlatmıştı tek bir cümlesiyle. Öyle bir şey söyledi, öyle yüzüme vurdu ki arkadaşlık olgusunu, hiç arkadaşım yokmuş meğer demeye başladım.

Buradaki mahrem başka bir şey. Ne ifade edebiliyorum, ne de bulabiliyorum. Zaten o yüzden buraya yazdım. Belki bir akıl sahibi elimden tutar da her birinin ne olduğunu bana anlatır diye..

Tüm vücuduma streç sarılmış gibi hissediyorum. Göz kapaklarımın hemen altında bekliyor yasım.. Aldığım nefes yetmiyor ciğerlerime, yangınımı körüklüyor, sıcak sıcak esiyor içimde..

Kaşlarım çatık.. Sinirliyim. Volkan bekliyor içimde sabırsız. Tüylerim diken diken. “Neden?” diye sormuyorum cevabını bilmediğim sorulara..

Sürekli ötüyor kargalar, sirenler hiç susmuyor, iğneler batıyor bedenime.

Pes! Pes demek istiyorum artık. bir omuz bulup ağlamak istiyorum. Her şeyi yakmak istiyorum, her şeyi boşvermek.

Yanlız kalmak istiyorum yanlızken. Sen ve ben birlikteyken kendimden kurtulmak istiyorum, soyutlanmak. Yalnız sen ol istiyorum..

Nefesimi bir kamışa üflesem onlar mı derdimi? Paresini dudağıma deyirdiğimde iki yudum su olur mu boğazımdaki yangına? Yırtık bir bez parçası siler mi göz yaşlarımı? Yanan yüzüme serinlik olur mu?

O kalbime dokunur mu?