Karmakarışık
Melankolik zamanlarda yazılar Senyorumla’ya yazılır elbet..
İç hesaplaşmalar hiçbir zaman bırakmıyor insanın peşini. Bırakmamalı da aslında. Vicdan asla yalan söylemez ve asla susturulamaz demişti bir hocam.
İnsan ne kadar etrafındakilere kızsa da, kendini temize çıkarmak için taklalar atsa da işin içinden çıkamadığı, kuşatıldığı ve halsiz düşüp gözlerini yıkadığı zaman kendine hesap sormaya başlıyor.
Bir takım şeyleri düzeltmek; yani kendinde düzeltmek öyle kolay bir şey değil. Kimsenin eleştirisi kâr etmez insana kendi eleştirisi kadar ama gel gör ki kendine itiraf ettiğin yanlışları düzeltmek, o kalbi bir temizlemek ve sağlam bir niyetle devam etmek yola ha deyince olmuyor. Belki Hu deyince olur da..
Bu bloga geldiğim ve yine melankolik yazılar yazdığım her seferinde önceki yazılardan bir cümlem yankılanıyor kulağımda “Şu geceyi bir atlatsam, güneş bir doğsa..”…
Şimdi anlıyorum. Güneş balçıkla sıvanmaz. O karanlık benim, gecenin değil.
Ve geceler bitmeyecek. Bir tanesini atlatmış olsan da gündüzün ardından gece yine gelecek. Yani iş geceyi -sancılarla- atlatmakla bitmiyor. Sen geceyi geçirebileceğin bir baraka bulacak, hayvanlara karşı kendini korumayı öğrenecek ve gökyüzüne bakınca yıldızların göründüğünü keşfedeceksin ki gelen her gece atlatılması gereken değil, seni gündüze taşıyan bir yatak olacak.
Bunları kendine söylemekle de olmuyor. Bloga yazıp millete okutmakla da. Bazen başı öyle eğiliyor ki insanın kendinden başka şeyi görmez oluyor. Neler geçip gidiyor sağından solundan, kimler bekliyor karşısında elini tutmak için, hangi dostlar sesleniyor arkasından yardım edebilmek için bilemiyor.
Sadece kendi göğsünü görüyor ve yavaşlayan kalp atışlarının sesini duyuyor.
Bir ara başını kaldırdığında haykırıyor yalnız başımayım diye.
En kötüsü de kendi kendini yalnız bıraktığını anlaması oluyor işte. Geliyor bir blogtan çaresizliğini anlatıyor insana..
O zaman hala bir yerlerde kendisini bekleyenler olduğunu bilmek güç vermeli insana. Onların yanına gidecek gücü bulmalı kendinde, bulmak zorunda.
O zaman artık şöyle demeli; “Şu geceyi bir anlayabilsem, şu yıldızlara bakmak için başımı bir kaldırabilsem..” her şey çok daha iyi olacak…
ben burdayım..