Böyle aptalca bir şey işte…
Herşey boş..
İnanın boş.. Şu hayatta ne yapıyorsanız, neden zevk alıyorsanız hepsini bırakın. Ne de olsa günün birinde bir baba yiğit çıkıp önünüzü kesiyor. Ne de olsa uzatıp pis ayağını çelme takıyor size, düşürüyor. Bu Ömerî içgüdü müsade eder mi baba yiğitlere? Kabullenir mi düştüğü halleri? Hesabını sormaz mı?
Herkes kendince hesap soracak, herkes haklı. Zamanı gelince hesaplaşırız, benim korkum baba yiğitlerden değil, onları da beni de yaratandan..
Çok yoruldum,
çok bunaldım..
Ama bu kez olmaz. Bu kez izin vermeyeceğim sebatımı engellemene. Seni sevmeden de yaşayabilirim. Belki en çok canımı acıtan bu ama başka suiistimallere ne mecal var ne izin. Sen artık bittin…
huh! birsey olmus buralarda..
“Ama bu kez olmaz. Bu kez izin vermeyeceğim sebatımı engellemene.”
Aferim.
Amin inşaallah cümlemiz muvaffak oluruz istenilene.. ben en “gel” değildim. arkadaşım olarak nitelediklerimin arkasındayım inşaallah. ve şuanda anlıyorum bu blog’un sahibini. aptal demeyi bıraksın kendine. çünkü aptal değil. ve deli de değil.
Ablanla sen iyi “kafa” lıyorsunuz.. o sebeple senin ablan senin düşünüyor kadriyecim. seviyor yani seni…
sevgi dil’i farklı diye beğenmemezlik etmemek lazım dimi 
bu yazıyı buraya yazdığımı bile unutmuşum. (kendimden haberim yok şu sıralar..)
ama söyleyim, suiistimallere mahal vermedim çok şükür.. Rabbim her zelzeleyi kolaylıkla atlatmayı nasib etsin. arkadaşlarımızın, sevdiklerimizin desteğini hiiiç eksik etmesin..