Böyle aptalca bir şey işte…

Herşey boş..

İnanın boş.. Şu hayatta ne yapıyorsanız, neden zevk alıyorsanız hepsini bırakın. Ne de olsa günün birinde bir baba yiğit çıkıp önünüzü kesiyor. Ne de olsa uzatıp pis ayağını çelme takıyor size, düşürüyor. Bu Ömerî içgüdü müsade eder mi baba yiğitlere? Kabullenir mi düştüğü halleri? Hesabını sormaz mı?

Herkes kendince hesap soracak, herkes haklı. Zamanı gelince hesaplaşırız, benim korkum baba yiğitlerden değil, onları da beni de yaratandan..

Çok yoruldum,

çok bunaldım..

Ama bu kez olmaz. Bu kez izin vermeyeceğim sebatımı engellemene. Seni sevmeden de yaşayabilirim. Belki en çok canımı acıtan bu ama başka suiistimallere ne mecal var ne izin. Sen artık bittin…